Nuh Gönültaş

Başbakan Tayyip Erdoğan ve eşi Emine Hanım da onları kucaklarına alıp sevmişlerdi.

İsimlerini hatırlayan bile yok ama onlar kendilerini milletimizin zihinlerine kazıdılar.

Hepimizi duygulandırdılar.

Ama ben bunların ötesinde bu çocuklar kendi anadillerini bile daha konuşamazken hiç bilmedikleri bir dilden on kıta büyüklüğünde bir edebi metni nasıl ezberlediler acaba diye merak ettim doğrusu.

Gazetecilik açısından bakarsak "bu çocuklar bu işi nasıl becerdiler, nasıl çalıştılar acaba" sorusunun cevabını aramak lazımdı.

Kongolu minikleri çalıştıran öğretmeni buldum ve "Bu çocuklara bu işi nasıl yaptırdınız?" dedim.

Öğretmen arkadaşımız ön plana çıkmak istemeyen biri.

Bu iki Kongolu küçük ona "baba" diyorlarmış.

Miniklerin yaşadığı köyde elektrik yok, su yok.

Evleri sömürgeci Belçikalılar ve Fransızlar'ın yaptıkları basit küçük barakalardan oluşuyor.

Yörede anadilleri dışında Fransızca konuşuluyor.

Türkiye'den gelen gidenlerin getirdiği kutu meyve suları ve bisküvileri çok seviyorlarmış.

Öğretmen babamız bu çocuklara İstiklal Marşı'nı tam 8 ayda ezberletmiş.

Olağanüstü bir çaba söz konusu.

Tabi çocuklar küçük olduğu için canları sıkılıp sık sık ara veriyorlar.

Onları yeniden çalışmaya ikna etmek için meyve suyu, çikolata vs. hediyeler gerekiyor.

Sıkı bir çalışmadan sonra birkaç hafta ara vermek bile gerekmiş.

Öğretmen arkadaş kendi bilgisayarında yüklü İstiklal Marşı'nı kulaklıkla çocuklara dinletmiş.

Her seferinde iki kelime ezberlemişler.

"Korkma korkma', "sönmez sönmez", "bu şafaklarda bu şafaklarda", "yüzen al sancak yüzen al sancak."

İşte böyle böyle tam 8 ay sonunda İstiklal Marşı'nın 10 kıtasını da ezberlemişler.

Doğrusunu isterseniz bu müthiş bir çaba, büyük bir sabır ve bu çocukların bu işi başaracağına dair bir inancı gerektirir.

Aksi takdirde bu miniklere İstiklal Marşı'nın on kıtasını da ezberletme çabası sonuçsuz kalırdı!

Fazla yoruma gerek yok, olayın bizzat kendisi durumu izaha yetiyor zaten.